لبخند می زنم به تو توی سفینه ام                                                     

از پشت گریه های گم ماهواره ها

تا در میان بستر سیاره ات زمین

لبریز خواب من بشوی تا دوباره ها                                                      

انگار غصه ای وسط چشمان توست

انگار پشت پنجره ی دلواپسی هنوز

لبخند می زنم  به تو پشت تلسکوپم

اما نشسته ای به خیال کسی هنوز

باید به جای اینهمه سیاره های دور

امشب مدار چشم چپت را رصد کنم

توی گزارشم به کمین گاه مرکزی

لبخند های گنگ تو را مستند کنم

هر شب زمینی کوچولو فکر میکنم

اینجا برای از تو نوشتن فضا کم است

بر خاکهای خسته ی سیاره های دور

جای حضور دو تا رد پا کم است

((فردا زمین ضمیمه مریخ می شود))

با دستهای خسته نوشت و سکوت کرد

بدرود مو بلند زمینی که عاشقت

در یک سیاهچال فضائی سقوط کرد

فنی ترین کوه ایران که ارتفاع آن ۴۸۵۰ متر از سطح دریا می باشد.